Blog | Every day may not be good. But there is something good in every day

De dag duurt lang vandaag. Langer dan normaal. Vervelend lang. Irritant lang. Net terug van een aantal dagen Spanje, ik verlang er naar. Mooi weer, geen gezeur, het genot van vrienden en familie. Doen wat je wilt doen, berg beklimmen, surfen, lekker luieren, “The Good life”. Het is 15:30.

Wat doe ik hier?” vraag ik mij af. Ik kijk naar buiten en ik zie het mooie weer. Het zonnetje schijnt, het is nog geen warm weer. Wel mooi. Het liefst vlucht ik naar buiten, maar in plaats daarvan zit ik binnen achter mijn computer te staren naar de binnenkomende e-mails. Ze lijken onverslaanbaar en oneindig. Het is 16:00.

tumblr_inline_mnsn77esim1rdzvab Langzaam druipt de tijd voorbij. Ik surf wat over het internet op zoek naar ‘dingen‘. Positieve dingen. Positiviteit is belangrijk. Het maakt mij blij, geeft mij energie, inspireert en motiveert. Negativiteit daar in tegen, slurpt energie, maakt mij ongelukkig en haatdragend. Negativiteit is lelijk. Het maakt je lelijk. Het frustreert mij dan ook om te zien dat mensen altijd zo negatief zijn. Van die ‘Doom’ denkers. Nederlanders zijn ook wel een beetje zo. Altijd maar dat zeuren en klagen. Alsof hun leven anders geen inhoudt heeft. Het leven is kort, geniet ervan en maak mensen blij, ook als het even tegen zit en ook als je de mensen (nog) niet kent. Positiviteit maakt het leven nog iets mooier dan dat het al is, maar vooral mooier en makkelijker voor jezelf. Positiviteit betekent niet dat je het leven door een roze brilletje ziet, of dat je naïef of niet kritisch bent. Je verwerkt negativiteit op een andere manier dan mensen die altijd maar negatief zijn.

Tijdens het online surfen kwam ik een artikel tegen. Het gaat over een meisje (7) en een kat in Istanbul. Dit meisje loopt op een dag in de stad met haar papa en mama. Als enigste tussen de menigte hoort dit meisje een klein katje, huilend in een vuilnisbak. Althans het geluid deed vermoeden dat het een kat was. De kat was zo extreem verminkt en vermagert dat het in de verste verte niet op een kat leek. Een klein piepend monster in een vuilnisbak zo zag de kat eruit. Het kindje van 7 heeft de kat, samen met haar ouders natuurlijk, naar de dierenarts gebracht. Na wat knip en plak werk is de kat mee naar huis genomen en zover dat kon hersteld. De kat leeft, zover bekend, nog samen met het meisje in huis en zijn onafscheidelijk.

Na het lezen van dit ontroerende verhaal zijn er in de tussentijd weer een paar mailtjes bijgekomen. Zeur mailtjes. Ik zucht en kijk weer uit het raam, het is nu 16:30. De wereld is weer een stukje verder gedraaid, een stukje dichterbij die ene dag. Die ene dag dat jij met jouw positiviteit en goedheid het verschil maakt voor een ander.

 


Heb je nog opmerkingen of vragen? Je kunt ze in de box hieronder of op het forum kwijt.